1. ເປັນຫຍັງຜູ້ຮັບຊື້ຈຶ່ງຕ້ອງ “ຫັກລາຄາຕາມຄວາມຊຸ່ມ”?
ເຫດຜົນຫຼັກທີ່ຜູ້ຮັບຊື້ບໍ່ສາມາດຊື້ຜົນຜະລິດທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມສູງໃນລາຄາເຕັມໄດ້ ແມ່ນອີງໃສ່ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ສຳຄັນດັ່ງນີ້:
- ພວກເຮົາຂາຍ “ເນື້ອພືດຜົນ”, ບໍ່ໄດ້ຂາຍ “ນ້ຳ”: ຜົນຜະລິດທີ່ຫາກໍ່ເກັບກ່ຽວໃໝ່ໆຈະມີຄວາມຊຸ່ມສູງ (25-30%), ເຊິ່ງໝາຍຄວາມວ່າສ່ວນໜຶ່ງຂອງນ້ຳໜັກນັ້ນແມ່ນນ້ຳຕົວຈິງ.
- ພືດຜົນທີ່ມີຄວາມຊຸ່ມບໍ່ສາມາດເກັບຮັກສາໄດ້: ຫາກບໍ່ຫຼຸດຜ່ອນປະລິມານຄວາມຊຸ່ມລົງ, ພືດຜົນຈະເກີດຄວາມຮ້ອນ, ເກີດເຊື້ອຣາ ແລະ ເນົ່າເປື່ອຍທັນທີ.
2. ລະດັບຄວາມຊຸ່ມມາດຕະຖານແມ່ນເທົ່າໃດ?
ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ປະລິມານຄວາມຊຸ່ມທີ່ເໝາະສົມສຳລັບພືດແຕ່ລະຊະນິດຈະແຕກຕ່າງກັນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ, ຄວາມຊຸ່ມມາດຕະຖານສຳລັບເຂົ້າເປືອກ ແລະ ສາລີ ແມ່ນຢູ່ທີ່ 13-15%.
- 15%: ລາຄາເຕັມຕາມມາດຕະຖານ.
- ສູງກວ່າ 15%: ຢູ່ໃນເກນໂດນຫັກນ້ຳໜັກ.
- ຕ່ຳກວ່າ 15%: (ຜົນຜະລິດແຫ້ງ) ອາດຈະໄດ້ຮັບລາຄາພິເສດເພີ່ມຂຶ້ນ.
3. ວິທີຄຳນວນ: ເງິນຫາຍໄປເທົ່າໃດ?
ສູດມາດຕະຖານສາກົນທີ່ນິຍົມໃຊ້ກັນທົ່ວໄປແມ່ນ:
“ສຳລັບທຸກໆ 1% ຂອງຄວາມຊຸ່ມທີ່ເກີນມາດຕະຖານ, ຈະໂດນຫັກນ້ຳໜັກອອກ 1.5%.”
ຕົວຢ່າງການຄຳນວນຕົວຈິງ
ສົມມຸດວ່າທ່ານຂາຍເຂົ້າຫອມມະລິ 1 ໂຕນ (1,000 ກິໂລກຣາມ). ລາຄາໜ້າປ້າຍແມ່ນ 12,000 ບາດ/ໂຕນ, ແຕ່ ຄວາມຊຸ່ມທີ່ແທກໄດ້ແມ່ນ 25%.
ຂັ້ນຕອນທີ 1: ຊອກຫາຄວາມຊຸ່ມສ່ວນເກີນ 25% (ແທກໄດ້) - 15% (ມາດຕະຖານ) = ເກີນມາ 10%
ຂັ້ນຕອນທີ 2: ຄຳນວນນ້ຳໜັກທີ່ໂດນຫັກ (ສູດ: x1.5) 10% x 1.5 = ໂດນຫັກນ້ຳໜັກ 15%
ຄິດເປັນນ້ຳໜັກ: 1,000 ກິໂລກຣາມ x 15% = 150 ກິໂລກຣາມ
ຂັ້ນຕອນທີ 3: ສະຫຼຸບລວມເງິນທີ່ຈະໄດ້ຮັບ ນ້ຳໜັກຈິງທີ່ເຫຼືອໄວ້ຂາຍ: 1,000 - 150 = 850 ກິໂລກຣາມ.
ເງິນທີ່ໄດ້ຮັບ: 850 ກິໂລກຣາມ x 12 ບาด = 10,200 ບາດ
⚠️ ສະຫຼຸບ: ເງິນຫາຍວັບໄປທັນທີ 1,800 ບາດ ຕໍ່ໂຕນ!
4. ເຮັດແນວໃດໃຫ້ໂດນຫັກໜ້ອຍທີ່ສຸດ?
- ເກັບກ່ຽວໃນໄລຍະພັບພຶງ (ເຫຼືອງປົນຂຽວ): ຢ່າເກັບກ່ຽວຜົນຜະລິດທີ່ສົດເກີນໄປ. ໃນຊ່ວງຮວງຄຳທີ່ປາຍຮວງເລີ່ມໂຄ້ງລົງ, ປະລິມານຄວາມຊຸ່ມຈະຢູ່ປະມານ 20-24%.
- ລະບາຍນ້ຳອອກກ່ອນເກັບກ່ຽວ: ໄຂນ້ຳອອກຈາກນາ 7-10 ວັນກ່ອນເກັບກ່ຽວ ເພື່ອຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄວາມຊຸ່ມພາຍໃນເມັດພືດ.
- ຕາກຜົນຜະລິດເອງ: ຫາກທ່ານມີລານຕາກ, ການຫຼຸດຄວາມຊຸ່ມໃຫ້ເຫຼືອ 15% ດ້ວຍຕົວທ່ານເອງ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານໄດ້ຮັບລາຄາເຕັມຕາມທ້ອງຕະຫຼາດ.